خستگی جمعی؛ جامعهای که دیگر هیچ چیزی را نمیپسندد
خستگی جمعی معمولاً از نقطهای آغاز میشود که جامعه با بحرانهای مکرر و پیوسته مواجه میشود، نه از زمانی که با یک بحران ناگهانی روبرو میشود. جامعه قادر است شوکها را تحمل کند و فشارهای ناشی از آنها را مدیریت نماید. اما آنچه واقعاً فرساینده است، تداوم وضعیتی است که نه به فروپاشی میانجامد و نه ترمیم میشود. این شرایط میتواند به مرور زمان بر روحیه و انرژی جمعی تأثیر منفی بگذارد و به احساس ناامیدی و خستگی در میان اعضای جامعه منجر شود.
